Om hier achter te komen moet je gaan kijken naar de wetenschap achter de geluidseffecten. Hoe worden deze effecten gemaakt? Het is vaak simpeler dan je zou denken. Een paard buiten opnemen geeft meestal niet het gewenste, bevredigende geluid dat we uit de films kennen. Om dit geluid te kunnen reproduceren worden hier twee halve kokosnoten voor gebruikt. In het filmpje hieronder laat een deskundige zien hoe hij zijn paardengeluiden maakt.

http://www.youtube.com/watch?v=DKDjLseCyVw

(embedden onmogelijk vanwege instellingen op YouTube)

Zoals je in het filmpje ook kunt zien kan je met simpele, alledaagse voorwerpen hele herkenbare geluiden maken. Een stellage van rubberen blokjes opgehangen aan elastieken in een houten frame dat op de grond of op een doos wordt ‘gestampt’ stelt het marcheren van een leger voor. Een doos met pinnen die over een metalen plaat schuiven kan gebruikt worden om het geluid van nagels over een schoolbord te reproduceren.

Zo kan er bij elk geluid een alledaags voorwerp gevonden worden. Die geluiden vatten wij op als echte geluiden in de film. Hoewel dit niet altijd even accuraat is. Een wegvliegende vogel kan bijvoorbeeld gemaakt worden door het ritselen van handschoenen, maar klinkt dit wel echt als een wegvliegende vogel. Wij zeggen van wel, omdat we niet anders gewend zijn. We zijn opgegroeid tussen de films, veel geluiden letten we niet op in het echt. Als we ze dan horen in een film denken we: Ja dat is echt het geluid van regen of onweer.

Een goed punt dat de man uit het volgende filmpje maakt is het feit dat we niet weten hoe sommige geluiden klinken. Hij noemt de dinosaurus als voorbeeld. Niemand weet precies hoe dinosaurussen klonken toen ze nog leefden. Het geluid dat we bij deze dieren voorstellen is in ons hoofd geplant door onder andere Hollywood en documentairemakers.

De vraag is: Is dit iets slechts? Krijg je niet een beetje hetzelfde effect als je nu ziet bij kinderen die gevraagd worden waar melk vandaan komt. “Uit het pak, toch?” Ik denk zelf van niet. Ja we krijgen een vertekend beeld van hoe bepaalde dingen klinken, maar is dit erg? De reden waarom geluiden worden toegevoegd aan een film is om de kijker meer te betrekken bij de film. De film wordt saai en oninteressant zonder deze geluiden. En om de echte geluiden op te nemen is niet altijd mogelijk.

Dan zouden mensen zich vrijwillig moeten opgeven hun arm te laten breken, om het geluid van het breken op te nemen.

Er komt veel kijken als je een film zo goed mogelijk in beeld wilt brengen. In eerste instantie natuurlijk het verhaal. Je schrijft een synopsis. Een korte samenvatting van het verhaal. Daarna komt het script, per scene een korte omschrijving van wat er gebeurt en in welke volgorde dit gebeurt. Hier komt dan normaal gesproken het scenario, waarin per scene ook dialoog en bewegingen van de acteurs beschreven worden. Aangezien ons filmpje uit maar 1 scene bestaat, hebben wij dit niet gemaakt.

Ok, het scenario ligt er. De dialogen zijn beschreven, de situaties zijn beschreven en het verloop van het verhaal is duidelijk op papier gezet. Toch is dit pas het begin. Het is goed dat je weet wat het verhaal inhoudt, maar nu moet het ook gefilmd worden. Voordat je kunt filmen moet je precies weten hoe iets in beeld gebracht moet worden. Oftewel je moet het scenario in beelden uit gaan leggen. Dit doe je in een shotlist.

Een shotlist is een lijst die elke scene in shots verdeelt. Als het goed is heb je dus meer shots dan scènes. In de shotlist leg je uit hoe iets in beeld gebracht wordt en eventueel ook hoe lang elk shot duurt. Dus bijvoorbeeld bij een dialoog worden mensen vaak over de schouder van de persoon tegen wie ze praten vanaf de borst in beeld gebracht. Dit heet dan: Over Shoulder, Medium Close. Vaak gaat een shotlist ook gepaard met een storyboard, waarin elk shot simpel wordt uitgetekend. Hierdoor heeft de cameraman ook een plaatje van het shot dat hij moet maken en weet iedereen waar hij aan toe is.

Vanaf dat moment zou je in theorie kunnen gaan filmen. Echter kan er hier en daar nog een kink in de kabel zitten. Je hebt bijvoorbeeld ook een locatie nodig. Als deze locatie niet 100% naar wens is, moeten er aanpassingen gemaakt worden. Bijvoorbeeld in de shotlist of door het verplaatsen van spullen op de locatie. Ook kan het opbouwen en afbreken van de apparatuur voor de verschillende shots veel tijd en moeite kosten. Dit moet dus zo efficiënt mogelijk gebeuren.

Om dit wat soepeler te laten verlopen kan je naar de locatie gaan, voordat je gaat draaien en aan de hand van de locatie je shotlist maken. Ook hebben wij, voordat we filmen een schematische tekening gemaakt van de set met de verschillende camerastandpunten en de shots die daarbij horen. Zo weten we precies vanuit welk punt we welke shots moeten filmen en welke volgorde het handigst is om de shots in te filmen.

Je kunt het dan nog iets verder nemen door een zogeheten draaiboek te maken. Hierin staat elk shot. Niet in chronologische volgorde, maar in de volgorde die het handigst is om elk shot in te filmen. Zo is het bij een dialoog niet handig om elke keer als de ander aan het woord is de opname stil te leggen en alles naar de andere kant te verplaatsen. Je kunt natuurlijk veel makkelijker het dialoog twee keer opnemen vanaf de twee verschillende punten en dit in de montage later vloeiend aan elkaar monteren.

Als je al deze dingen hebt kan je eindelijk gaan filmen. Het lijkt veel werk, maar het is wel nodig, om verwarring op de set te voorkomen en de opnames zo snel, soepel en professioneel mogelijk te laten verlopen.

Het idee: Kleinste stop motion set ooit werd geboren:

Dot.

Making of Dot.

Na de kleinste set dachten de makers, dit kan beter. We willen nog een geweldige film maken en wederom gebruik maken van de camera van de Nokia N8. Dus de grootste stop-motion set was geboren:

Gulp.

Making of Gulp.

Zoals sommigen van jullie misschien weten is onze Lex de laatste maanden keihard bezig geweest met het regisseren, produceren, acteren, monteren en animeren van zijn nieuwste film (natuurlijk met hulp van zijn team hier bij Four Corners). Na de pre-productie en de filmfase is de film ondertussen al een tijdje in de montage. Game Over is een verfilming van het verhaal “Death by Scrabble” van de Engelse acteur Charlie Fish.

Het filmen was een hele uitdaging. Lex heeft ervoor gekozen de hele film voor een green screen te filmen en later de achtergronden toe te voegen. Behalve Lex zelf wist dus eigenlijk niemand hoe het er uiteindelijk uit zou zien, inclusief de on-set regisseur Ruben. Dit maakte het extra moeilijk voor de crew.

Behalve dat Lex de regisseur en producent was van Game Over wilde hij zelf ook een keer dolgraag in de schoenen van een acteur stappen. Alle waarschuwingen van zijn omgeving heeft hij in de wind geslagen. “Doe het nou niet, je bent geen acteur…” Niemand kon tot hem doordringen. Hij deed het toch. Nou we kunnen zeggen, het valt best mee hoe slecht het is. Maar niet te vaak tegen Lex zeggen, dan gaat hij naast zijn schoenen lopen.

Lex en editor Leo hebben tijdens de montage vele uren het kantoor gek gemaakt met eindeloze herhalingen van de film (we kennen hier ondertussen allemaal de tekst uit ons hoofd: “No wonder I hate her”). Afgelopen week is de ruwe montage eindelijk zo goed als afgerond. De laatste teksten werden nog even ingesproken en nu gaat de film de laatste fase in: De groene muur vervangen met de uiteindelijke achtergrond. Een tijdrovende en zeer precieze klus waar animatoren Yi en Ruben mee aan de slag zullen gaan.

Naast de opnames en montage van de film zijn de stagiaires van Four Corners hard bezig geweest om achter de schermen beelden te schieten voor de making of van de film. Dus ook die film kunnen jullie binnenkort vinden op deze site!

Hmm, misschien vergt dat wat extra uitleg, de knettersnoepjes. Ja, het zit zo, ik was zo onder de indruk van de site van Four Corners dat ik dacht, daar moet ik met een knaller binnenkomen. Mijn vriendin keek stiekem over mijn schouder mee en zag onderaan de ‘Four Corners Academy’-pagina de volgende tekst staan:

‘Overtuig ons dan en stuur een knetterende motivatie en je CV naar onze FC stagebegeleider’.

Bij dat woord, ‘knetterende’ zei ze: “Ze vragen erom he?”. Hoe anders een knetterende indruk achterlaten dan… Jawel, knettersnoepjes (je weet wel die snoepjes die zo knisperen en knetteren op je tong). Nou, dat deden ze hoor, indruk maken (en knetteren uiteraard). Sien was stomverbaasd toen ik binnen kwam lopen met een CV en twee zakjes knettersnoepjes.

Vandaar de naam.

Dit zorgde echter wel voor een erg leuke binnenkomer. Eerste dagen zijn meestal een beetje ongemakkelijk en natuurlijk was dit voor mij niet anders. Toch voelde ik me ook gelijk helemaal welkom. Het voelt goed om tussen gelijkgestemde mensen te zitten.

Als je dan eenmaal begonnen bent met je stage komen de vragen opborrelen. Je kunt zoveel research doen als je wilt, maar een echt idee van de werkplek krijg je pas als je er bent. Vragen als: “Kloppen mijn verwachtingen?” en “Ga ik het werk wel leuk vinden?” en natuurlijk de welbekende “Hoe zijn mijn collega’s?” Ja, over die laatste vraag ga ik niet teveel uitweiden, VRESELIJK. Gezellig.

Het mag dan wel gezellig zijn, maar natuurlijk moet er ook gewerkt worden. Dus werd ik ook gelijk aan het werk gezet. Callsheets, Synopsis…si? Synopsissers? Ah ja, Synopsissen! En natuurlijk offertes. Het is erg wennen om dit ‘voor het eggie’ te doen, op school mag je fouten maken, hier niet. Dat maakt het dan meteen ook weer wat spannender.

Goed. Genoeg gebrabbeld, ik zeg: “Hoi! Ik ben Roland, de nieuwe productiestagiair van Four Corners, aangenaam. Jullie zullen de komende maanden nog veel meer van mij horen”.

Tot snel!

Nee zonder gein, stage lopen bij Four Corners is perfect. Je wordt lekker vrij gelaten en houd je bezig met echte projecten, geen slap productiewerk. Druk ben je wel, maar dat is alleen maar mooi, daar leer je veel van. En als iemand van de productie afdeling je vraagt om even een stukje te schrijven voor de nieuwe website over je werkwijze en zoek je daar natuurlijk graag een gaatje voor in je drukke agenda.

Mijn stage opdracht bestaat uit het bedenken en uitvoeren van Behind The Scenes filmpjes van de Four Corners projecten. In deze filmpjes laten we zien hoe het er achter de schermen aan toe gaat. Voor het maken van zo’n filmpje beginnen we met het bedenken van een concept. Hierin brainstormen we over wat we precies willen laten zien, en in welke vorm we dit willen gieten. Maar dit is niet altijd het geval. Soms laten we gewoon zien hoe zo’n opname in elkaar steekt.

Bijvoorbeeld bij de ‘making-of’ van de voice-over opnamen van onze film voor het Nationaal Epilepsie fonds. Voor dit filmpje heb ik de ‘bedenk-een-leuk-concept-fase’ overgeslagen en ben ik gelijk aan de slag gegaan met een shotlist. Dit is een document waarin de volgorde van de shots uit een gezet wordt en geef je aan wat die shots laten zien. Voor dit filmpje zag de shotlist er als volgt uit:

Intro animatie
Shot 1: briefing
Shot 2: voorbereiding
Shot 3: geluidsopname
Afsluiting

Aan de hand van de shotlist maak ik een visueel concept voor de film, het storyboard. Deze bestaat uit een simpele schets van de diverse shots. Je kunt deze bijvoorbeeld gebruiken om duidelijk te maken wat er precies voor beeldmateriaal geschoten moet worden. Het storyboard voor dit filmpje zie je hier onder:

Na de opnamen kan het beeldmateriaal worden ingeladen. Daarmee kun je aan de slag. Wat volgt zijn uren van beeld selecteren en snijden van het materiaal, de feedback van collega’s verwerken, kleurcorrectie en animaties toepassen, net zo lang tot eindresultaat naar wens is!

De film voor het Nationaal Epilepsie Fonds is nog niet af, maar ik mag jullie vast een sneak preview geven.. De making-of van de voice-over opnamen zie je hier!

Jeroen

Making-of voice-over opnamen NEF from Four Corners on Vimeo.

Om de grenzen van onze cameramannen af en toe een beetje aan te scherpen laten we ze regelmatig een nieuwe gekke klus doen. En deze maand was Lex weer aan de beurt. Voor een film voor de gemeente Hendrik Ido Ambacht zouden we helikopter opnamen maken. Kicken natuurlijk, maar om de beelden een beetje bruikbaar te maken moest Lex uit de helikopter hangen. In een harnas, dat wel maar toch, buiten de helikopter. En zo’n ding gaat hard hoor. 200 km per uur. Jawel. Gelukkig heeft onze Lex vroeger bij de commando’s gezeten, dus zo’n klusje is voor hem echt een eitje. Ondergetekende ging mee om er een filmpje van de maken en lifesaver Bas moest mee om de camera(man) te zekeren.

De credits voor dit filmpje gaan volledig naar stagiair Yoran. We willen hem hierbij ook graag even feliciteren met zijn eerste echte eigenste film. Van shotlist tot montage; goed gedaan man!

FC Helikoptervlucht from Four Corners on Vimeo.

De Bovag Innovatie Challenge is een initiatief dat ondernemers uitdaagt hun ideeën daadwerkelijk uit te voeren. Om te benadrukken dat het uitvoeren van deze plannen soms aardig wat lef kost sprong Bertho Eckhardt voor onze film uit een luchtballon. Met een parachute om, dat dan weer wel.

Op een belachelijk vroege zaterdagochtend, zo eentje waarop de rest van de wereld net de kroeg uit komt rollen, vertrok onze crew richting de achterhoek alwaar de luchtballon op zou stijgen. Bij het krieken van de ochtend werd de ballon gereed gemaakt.

Na een snelle instructie van de skydive instructeur was Bertho er ondanks zijn zenuwen klaar voor. Hij zou gaan springen. Onze cameraman, de geluidsman, Bertho en zijn instructeur stapten met zijn allen in de mand en stegen op.

Een heftige achtervolging volgde. De overige Four Corners crewleden volgden de ballon via de Achterhoekse landweggetjes om toch maar niets van de sprong te missen. Toen de crew Bertho en zijn instructeur in beeld kreeg bleken ze net te laat. De mannen stonden veilig en wel al weer met beiden benen op de grond.

Gelukkig was het shot van de landing niet allesbepalend en is het filmpje echt erg leuk geworden. Oordeel zelf!




Dit is je kans om de resultaten te bekijken en om te zien wat onze Lex allemaal heeft gemaakt. De deuren gaan open om 19.30 uur en de films starten om 20.00 uur, geïntroduceerd door Rutger Hauer himself. Tickets kosten 5 euro en zijn voorafgaand te koop bij (restaurant) Engels, Stationsplein 45, dat zich op de benedenverdieping van Kriterion bevindt. De opbrengst wordt gedoneerd aan Rutger Hauer’s Starfish Association, een goed doel voor met HIV/AIDS besmette kinderen en zwangere vrouwen.

Vredestein maakt dynamische landbouwfilm

FLASH. Oplage: 40.000 stuks in 12 landen.