De hippe/vieze oma

In veel komedies komt in ieder geval een keer de vieze of hippe oma langs. Je weet wel, die oma’s die op het feest opeens de dansvloer op springen in ‘hippe’ glimmende kleding en een dansje doen waarbij ze vulgaire bewegingen maken. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die deze scènes echt leuk vinden. Het is een beetje als die ziekenhuisseries wanneer ze iemand opereren. Je wilt niet kijken, maar je doet het toch, omdat je te nieuwsgierig bent wat er gebeurt.

Muziek stopt met abrupte draaitafel ‘scratch’

Deze wordt vooral gebruikt in trailers, maar komt ook nog weleens voor in films. Het herkenbare krassende geluid van de draaitafel of platenspeler als je de muziek abrupt stopt. De abrupte stop wordt veel gebruikt om nadruk te leggen op de ‘grappige momenten’. Blijkbaar zijn filmmakers niet zeker genoeg van hun zaak dat ze erop vertrouwen dat de grap overkomt zonder dat de muziek stopt.

De kettingreactieschreeuw

Setting: Iemand zit in een kast, eigenaar van de kast doet deze open en ziet persoon in de kast zitten. Persoon schreeuwt, persoon in de kast schreeuwt terug. Andere persoon schreeuwt weer, persoon in kast schreeuwt weer terug enzovoort. Deze kettingreactie kan ook (en zal vaker) ontstaan bij meer personen. Hoe meer personen des te langer is de kettingreactie. Een andere variant is de ‘wazaaaa’ uit Scary Movie.

Vermomming werkt nooit mee

Zodra iemand in een vermomming stapt, zal deze niet meewerken. Vooral als het gaat om een man die als vrouw gekleed gaat. Ten eerste zal het kostuum niet lekker zitten en zal de persoon erg ongemakkelijk zitten draaien op zijn stoel. Ten tweede is de persoon erg onhandig in het naspelen van dat wat hij zou moeten zijn. Hij verspreekt zich de hele tijd, zal dingen doen die ‘het personage’ normaalgesproken nooit zou doen en zijn omgeving zal hem dus raar aankijken. Verrassend is dat de omgeving nooit echt doorheeft dat er eigenlijk een heel ander persoon onder de vermomming zit.

Filmposters

Niet echt een cliche in de films, maar dit kwam ik toevallig tegen op het internet en ik vond het wel grappig. Veel (romantische) komedies hebben vergelijkbare filmposters. De posters zijn vaak dus net zo onorigineel als de films zelf. Toepasselijk.

Nou vooruit, ik zal mezelf toelichten. Er zijn namelijk meerdere redenen waarom ik cliffhangers haat. Laat ik eerst uitleggen wat een cliffhanger eigenlijk is, voor het geval je dit nog niet wist. Cliffhangers worden veel gebruikt in films en series. Vooral soaps hebben er een handje vol van. De naam cliffhanger zegt het eigenlijk ook al: Klif hanger. Stel je eindigt een scene met iemand die aan een klif hangt, dan wil je weten wat daarna komt. Als de aflevering op dat moment afgekapt wordt, moet je tot de week daarna wachten om te weten hoe het afloopt. Vandaar, cliffhanger.

Je kunt een cliffhanger natuurlijk op eindeloos veel manieren toepassen. Van iemand die neergeschoten wordt, waarvan je niet weet of hij of zij het overleefd heeft. Tot een jongen die de liefde verklaard voor een meisje en je niet ziet of zij ja of nee zegt. Een goede cliffhanger is eentje die blijft hangen. Een waar je echt bij gaat denken: “Ik wil weten wat er gebeurt! Ik heb geen flauw idee hoe dit afloopt.” Dit is een van de redenen waarom ik cliffhangers verafschuw. In de bescheiden lengte van mijn leven heb ik weinig cliffhangers gezien waar ik echt bij dacht, “Shit, dit is goed! Ik MOET en ZAL verder kijken.”

Een deel van mijn afkeer komt ook uit de soap wereld. Een tijd lang keek ik zo nu en dan mee naar Goede Tijden. Is je weleens opgevallen dat elke scene in GTST eindigt met een cliffhanger? Dat is tot daaraan toe, maar die cliffhangers aan het einde van een seizoen, die gaan toch wel een beetje ver soms. Natuurlijk ben ik niet de doelgroep maar ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die zegt: “Ja duh, je ziet toch dat Henk in de schouder wordt geschoten omdat hij Marianne net op tijd wegduwt.” Uiteindelijk blijkt dit ook zo te zijn en belandt Henk (al dan niet in coma) in het ziekenhuis.

Dan heb je natuurlijk nog het voor de handliggende aspect van de cliffhanger. “Moet ik nu serieus een hele week gaan wachten om erachter te komen of Pietje dood gaat of niet?” Of erger nog, bij films of het einde van een seizoen van een serie, een half jaar tot een jaar. Ik wil gelijk door kunnen kijken. Ik wil de climax meemaken en niet warm gehouden worden om vervolgens erachter te komen dat de ‘climax’ zwaar tegenvalt.

Nu klinkt dit natuurlijk allemaal heel negatief, maar dat is het niet hoor. Ik heb namelijk een oplossing gevonden. Niet voor de slechte cliffhangers, maar voor het gevoel dat je zo lang moet wachten om de volgende aflevering/film te zien. Wachten tot de serie is afgelopen! Ja, ik kijk Lost nu pas, mede omdat nu de serie is afgelopen. Dan hoef je tenminste niet weken, maanden, jaren te wachten op een einde!

Om hier achter te komen moet je gaan kijken naar de wetenschap achter de geluidseffecten. Hoe worden deze effecten gemaakt? Het is vaak simpeler dan je zou denken. Een paard buiten opnemen geeft meestal niet het gewenste, bevredigende geluid dat we uit de films kennen. Om dit geluid te kunnen reproduceren worden hier twee halve kokosnoten voor gebruikt. In het filmpje hieronder laat een deskundige zien hoe hij zijn paardengeluiden maakt.

http://www.youtube.com/watch?v=DKDjLseCyVw

(embedden onmogelijk vanwege instellingen op YouTube)

Zoals je in het filmpje ook kunt zien kan je met simpele, alledaagse voorwerpen hele herkenbare geluiden maken. Een stellage van rubberen blokjes opgehangen aan elastieken in een houten frame dat op de grond of op een doos wordt ‘gestampt’ stelt het marcheren van een leger voor. Een doos met pinnen die over een metalen plaat schuiven kan gebruikt worden om het geluid van nagels over een schoolbord te reproduceren.

Zo kan er bij elk geluid een alledaags voorwerp gevonden worden. Die geluiden vatten wij op als echte geluiden in de film. Hoewel dit niet altijd even accuraat is. Een wegvliegende vogel kan bijvoorbeeld gemaakt worden door het ritselen van handschoenen, maar klinkt dit wel echt als een wegvliegende vogel. Wij zeggen van wel, omdat we niet anders gewend zijn. We zijn opgegroeid tussen de films, veel geluiden letten we niet op in het echt. Als we ze dan horen in een film denken we: Ja dat is echt het geluid van regen of onweer.

Een goed punt dat de man uit het volgende filmpje maakt is het feit dat we niet weten hoe sommige geluiden klinken. Hij noemt de dinosaurus als voorbeeld. Niemand weet precies hoe dinosaurussen klonken toen ze nog leefden. Het geluid dat we bij deze dieren voorstellen is in ons hoofd geplant door onder andere Hollywood en documentairemakers.

De vraag is: Is dit iets slechts? Krijg je niet een beetje hetzelfde effect als je nu ziet bij kinderen die gevraagd worden waar melk vandaan komt. “Uit het pak, toch?” Ik denk zelf van niet. Ja we krijgen een vertekend beeld van hoe bepaalde dingen klinken, maar is dit erg? De reden waarom geluiden worden toegevoegd aan een film is om de kijker meer te betrekken bij de film. De film wordt saai en oninteressant zonder deze geluiden. En om de echte geluiden op te nemen is niet altijd mogelijk.

Dan zouden mensen zich vrijwillig moeten opgeven hun arm te laten breken, om het geluid van het breken op te nemen.

Wonden doen maar heel even pijn

Als de held in gevecht is met zijn aartsvijand zal hij ongetwijfeld een keer gewond raken. Door een zwaard, een schotwond of door in het gezicht geslagen te worden. Ongeacht hoe ernstig de toedracht is, hij zal altijd in staat zijn na een paar seconden op te staan en verder te vechten. In het geval van een (oppervlakkige) snijwond of het slaan in het gezicht gaat hij soms zelfs beter vechten dan daarvoor.

Hacken is kinderspel

Als een computer gehackt wordt is dit geen probleem, tenzij een gevaar bestaat dat er elk moment iemand binnen kan komen. Meestal wordt een (zwaarbeveiligde) computer gehackt door simpelweg een USB-stick met een speciaal programmaatje dat zichzelf laadt (ongeacht of de computer is ingelogd of niet). Op het scherm verschijnt dan een laadbalkje dat langzaam volloopt totdat de tekst: “Hack succesvol” verschijnt. Dan (zonder veilig verwijderen te gebruiken) haalt de persoon de USB-stick uit de computer en kan hij of zij het de computer ‘Top Secret’ bestanden bekijken.

Slechteriken kunnen niet mikken, helden wel

Misschien wel de meest bekende van alle actiefilm clichés. De held van de film wordt achtervolgd door een of meerdere slechteriken. De boeven kunnen zo vaak schieten als ze willen maar ze zullen de held nooit raken zolang hij wegrent. De held daarentegen zal een paar keer (zonder te kijken) achteruit schieten en zijn vijanden zo raken dat ze in een keer dood neervallen.

De tijd van de bom vertraagt naarmate de spanning stijgt

Zodra een bom in het spel is zal deze niet alleen een mooie timer op de voorkant hebben die elke paar minuten in beeld komt. De bom zal ook meer dan genoeg tijd nodig hebben om te detoneren. Als het begint bij 2 uur, zal binnen een paar minuten het eerste uur zijn afgelopen. Vanaf dan vertraagt de tijd steeds meer. Vanaf 10 minuten duurt de film langer dan de tijd op de timer van de bom. De laatste minuut duurt elke seconde van de timer ongeveer 10 – 20 seconden van de film. Als er nog 10 seconden zijn heeft de held nog meer dan genoeg bedenktijd welk kabeltje hij door zal knippen. De kabel wordt altijd met nog 1 of 2 seconden over doorgeknipt. Dit komt doordat de laatste seconde ongeveer een minuut duurt.

Invasies, virusuitbraken, het einde van de wereld, etc beginnen altijd in Amerika

De Verenigde Staten zijn altijd de eersten die aangevallen zullen worden als aliens ooit de aarde zullen bezoeken. Hetzelfde geldt voor gevaarlijke virussen die de mensheid zullen uitroeien. Dat het vervolgens ook over de rest van de wereld verspreid is een tweede. Een nucleaire oorlog zal ook beginnen in de VS, net als natuurrampen, de Apocalyps en het botsen van twee univers… Universi? Uni… Versums? Oh ja, universa.

Conan the Barbarian – 8 September
Beoordeling: 5,4 op IMDb.

A quest that begins as a personal vendetta for the fierce Cimmerian warrior soon turns into an epic battle against hulking rivals, horrific monsters, and impossible odds, as Conan realizes he is the only hope of saving the great nations of Hyboria from an encroaching reign of supernatural evil.

Gebaseerd op de gelijknamige film uit 1982. Toch is het geen remake maar een poging de film nieuw leven in te blazen. De trailer maakte op mij persoonlijk niet echt indruk en aan de beoordeling op IMDb te zien maakte de film zelf ook niet heel veel indruk. Ik ben benieuwd.

Friends with Benefits – 22 September
Beoordeling: 6,8 op IMDb

Just another love story. Ja, ze kunnen er niet vanaf blijven, de cheesy verhaaltjes over de liefde. Deze film gaat over een jongen (Justin Timberlake) en een meisje (Mila Kunis) die op puur vriendschappelijke relatie sex met elkaar willen hebben. Geen romantiek, geen vriendje vriendinnetje. Al dat emotionele gedoe zit alleen maar in de weg van een goede vrijpartij.

Nou ik kan je nu al het einde vertellen. Om jullie de spoilers te onthouden doe ik dat maar niet. (graag gedaan)

Crazy, Stupid, Love – 8 September
Beoordeling: 7,9 op IMDb

Cal (Steve Carell) and Emily (Julianne Moore) have the perfect life together living the American dream… until Emily asks for a divorce. Now Cal, Mr Husband, has to navigate the single scene with a little help from his professional bachelor friend Jacob Palmer (Ryan Gosling). Make that a lot of help…

De enige film die ik wellicht nog wel zou willen zien uit deze rij. De hoofdpersoon wordt na zijn scheiding omgetoverd tot een vrouwenverslinder. Allemaal om zijn ex-vrouw terug te krijgen. Ik ben alleen bang dat er iets te veel flauwe grapjes gebruikt gaan worden. Met een 7,9 is dit de best beoordeelde film van het lijstje samen met:

Glee the 3D Concert Movie – 1 September
Beoordeling: 7,9 op IMDb

Ik zag dit in het lijstje staan en ik dacht: “Serieus? Dit meen je niet!” Een film over een concert, gehouden door fictieve karakters uit een TV-serie? Juist. Waar gaat het heen met deze wereld? Een concert naar aanleiding van een musical TV-serie, ok. Maar waarom moet daar dan ook een (3D!) film van komen? Gezien de beoordelingen zijn er best veel mensen die het heel leuk vinden.

Aan de andere kant, meestal komen concerten alleen op DVD uit, zonder dat ze in de bios komen. Glee is zo’n succes, waarom zou het dan niet ook een paar weken in de bios mogen draaien? Vooruit.

Op aanraden van @Jochemgeerdink nog 2 toevoegingen aan deze lijst:

The Devil’s Double – 8 September
Beoordeling: 7,0 op IMDb

Baghdad, de stad waar rijke en beruchte mensen samenkomen. Alles kan hier gekocht worden, maar tegen een prijs. Dit is de wereld van Uday Hussein, de beruchte zoon van Saddam Hussein. Tegelijk is Baghdad de stad waar luitenant Latif Yahia woont. Hij lijkt enorm op Uday, en wordt daarom ook naar het paleis van Saddam opgeroepen. Daar krijgt hij een keus: of hij wordt Uday’s dubbelganger, of zijn familie wordt ter dood veroordeeld. Als hij ervoor kiest om Uday’s dubbelganger te zijn, wordt hij daarbij een van de beruchtste inwoners van Irak. The Devil’s Double is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Latif Yahia.

Ok, mijn eerste opmerking over een trage maand in september neem ik terug. Deze film is precies wat ik dacht niet te kunnen vinden in deze maand waardoor ik het als traag bestempelde. Ik ben erg benieuwd naar deze film.

The Debt – 29 September
Beoordeling: 6,9 op IMDb

In 1965 vermoorden drie jonge Mossad-agenten tijdens een geheime missie een beruchte nazi-oorlogsmisdadiger. Dertig jaar later beweert een man in Oekraïne dat hij die nazi is, waarop één van de voormalige agenten opnieuw undercover moet gaan om de waarheid te achterhalen. De film is een remake van een gelijknamige in 2007 uitgebrachte Israëlische film en beleefde z’n première in september 2010 op het Toronto International Film Festival.

Tja, kijk de trailer. Meer ga ik hier niet over zeggen. Het is gewoon een hele vette film. Kan niet geloven dat ik deze vergeten ben in het lijstje te zetten! Dank Jochem.

1. Laten we gaan kijken wat het is!

Iedereen die weleens een horrorfilm heeft gekeken kent de situaties wel. De hel is losgeslagen in een stad en twee tieners zitten op de bank TV te kijken. Op het nieuws is te zien hoe een moordenaar verschillende vrouwen heeft omgebracht. Precies op dat moment hoort het meisje iets buiten. Nooit gaat er een belletje rinkelen dat het misschien geen goed idee is om te gaan kijken. Zelfs niet als ze 10 seconden daarvoor het nieuwsbericht over de moordenaar hebben gezien. Dus gaan ze kijken waar het geluid vandaan kwam. 9 van de 10 keer eindigt deze beslissing dan ook in de moord of ontvoering van een van de twee personen.

2. Als iemand vlucht werkt niets mee.

Een beetje te vergelijken met een cliché uit een andere blog: struikelen tijdens een achtervolging. Als de hoofdpersoon wordt achtervolgd door een moordenaar, of door zombies of een vampier of een leger badeendjes uit de hel, zal niets meewerken tijdens zijn vluchtpoging. De auto wil niet starten, de deur gaat niet open, de zaklamp gaat niet aan, de baby wil geen boertje laten enzovoort. Altijd precies op de verkeerde momenten. Tip: check altijd alles wat je nodig zou kunnen hebben tijdens een vluchtpoging. Dan weet je zeker dat het raam niet klemt als je het open probeert te krijgen.

3. Wat was dat? Vast de wind.

Eigenlijk is dit een beetje de tegenhanger van nr. 1. Bij dit cliché is de situatie net even wat anders, waardoor de reactie van de personen in kwestie (meestal 2 hitsige tieners) verschilt. In cliché 1 worden de mensen van tevoren gewaarschuwd. In dit voorbeeld staat misschien wel de TV aan, maar de personen letten hier niet op, omdat ze teveel met elkaar bezig zijn. Op een gegeven moment wordt er op het raam getikt en zegt het meisje: “hoorde je dat? Wat was dat?” waarop de jongen antwoordt: “dat was vast de wind ofzo”. Hoewel de reactie van de mensen totaal omgekeerd is, is de uitkomst vaak wel hetzelfde. Of een moord, of een ontvoering. (Of de ouders die onaangekondigd thuiskomen)

4. Niemand gelooft de hoofdpersoon.

Dit is misschien wel het meest voorkomende cliché. Niet alleen in horrorfilms is deze aanwezig, maar vooral bij dit genre wordt het veel gebruikt. “Ik zag hoe het hondje mijn kat aan stukken scheurde! Hij had zukke grote klauwe!” (bedenk hier grote handgebaren bij) de ouders/politieagent/wie er dan ook luistert zal bijna altijd reageren met ongeloof. “Dat kan toch helemaal niet! Het was vast niet zo erg als je beschrijft.” Kunnen mensen dan echt zo dom zijn? Simpel antwoord: Ja. Maar dat komt de geloofwaardigheid nog steeds niet ten goede.

5. Pas op! Achter je!

Een meisje, alleen in een verlaten schuur, net achtervolgd door een enge man met een mes. De spannende muziek is nog te horen. Het meisje kijkt doodsbang om zich heen, zet een paar stappen naar voren. De kijker ziet een hand verschijnen die langzaam naar de schouder van het meisje beweegt. Als de hand de schouder raakt slaakt het meisje een gil van schrik. Het blijkt haar beste vriend te zijn. “Sorry, ik wilde je niet laten schrikken”.

Ook in films met een groot budget gaat weleens wat mis. Hieronder laat ik vijf van de meest populaire voorbeelden zien, die te vinden zijn op Moviemistakes.com.

Om te beginnen bij American Pie. Een hele simpele fout die eigenlijk vrij makkelijk voorkomen had kunnen worden. Gewoon altijd dezelfde bekertjes kopen!

Uiteraard zijn deze twee shots los van elkaar geschoten en heeft ze in het onderste shot gewoon een ander bekertje vast, toch zou je denken dat ze hier wel naar kijken tijdens de opnames.

(klik op de foto’s voor een grotere afbeelding)

In ‘The Usual Suspects’ zal de oplettende kijker gezien hebben dat het vliegtuig in verschillende shots opeens anders eruit ziet. Niet alleen een ander vliegtuig, maar een heel ander model, met twee motoren minder. Misschien zijn ze stiekem verdwenen in een andere dimensie ofzo.

De verklaring voor deze fout lijkt me duidelijk. Ze zijn bij een vliegveld gaan staan en hebben verschillende vliegtuigen van verschillende hoeken gefilmd. Uiteindelijk hebben ze de twee die het meest op elkaar leken gebruikt voor de shots. Een vliegtuig meerdere keren laten opstijgen en landen kost natuurlijk veel te veel geld.

Foutjes kunnen soms heel subtiel zijn zoals in het volgende voorbeeld uit… Ehm, ja… Twilight…

Niemand draagt zijn zuurstof buisjes zoals in de bovenste foto. De enige reden dat dit zo gedaan is, is om te benadrukken dat ze in het ziekenhuis ligt. Wie wil die buisjes nou voor de ogen hebben? Dat is toch irritant?

Het volgende voorbeeld is eerlijk gezegd wel een beetje erg dom. Een hoofdrolspeler in een van de meest bekeken films van de afgelopen jaren in het ene shot andere kleren geven dan in het andere? Oh, oh, oh… Slordig.

Dit is echt een “oeps! Foutje! Sorry jongens, dat was ik!” moment. Het komt regelmatig voor dat crewleden met een of meerdere ledenmaten in beeld verschijnen. Maar in dit geval gaat het om een man met een cowboyhoed of iets dergelijks die totaal op de verkeerde plek staat.

In zo’n geval kan je moeilijk teruggaan naar de set en zeggen, laten we het nog een keer doen!

Voedsel tijdens een film kan om meerdere redenen niet geschikt zijn om te consumeren: omgevingsgeluiden, harde geluiden in je eigen hoofd, de rotzooi die het achterlaat en het gemak van het eten van een soort voedsel in een kleine donkere ruimte.

Omgevingsgeluiden: hieronder vallen de meeste krakende, smakkende en slurpende voedselsoorten. Dingen zoals chips, M&M’s, ijsjes en popcorn zorgen voor veel omgevingsgeluid. Hier heb niet alleen jij last van als consument, maar ook jouw omgeving. Vooral in een bioscoop kan dit erg vervelend zijn voor je buren. Neem bij voorkeur deze producten tot je als er veel geluid is. Actiefilms lenen zich uitstekend voor deze dingen. Let op: Niets breekt een intense spanning tijdens een horrorfilm meer dan een krakend chipje vlak voordat de vrouw in de rug gestoken wordt met een mes. Let ook op dat veel producten, ook al kraken ze zelf misschien niet, wel in en krakende verpakking kunnen zitten. Ook dit zorgt voor storend omgevingsgeluid!

Geluiden in je eigen hoofd: Vooral Krakend en slurpend voedsel zorgt voor dit effect. Naast dat deze dingen vaak voor anderen overlast kunnen veroorzaken (zie hierboven)
hoor je zelf ook niet wat er gebeurt. Chips, popcorn, maar bijvoorbeeld ook nacho’s kunnen zo hard kraken dat je niet meer hoort wat er gezegd wordt tijdens de film. Erg vervelend als je daardoor net dat ene belangrijke zinnetje mist.

De rotzooi die het achterlaat: Uiteraard valt kruimelend voedsel onder deze categorie. Maar dit kan bij alle voedselsoorten voorkomen. Echter sommigen hebben het meer dan anderen. M&M’s laten over het algemeen weinig troep achter, behalve hier en daar een achtergelaten M en het plastic zakje waar ze gezellig met zijn allen in waren opgesloten. Popcorn daarentegen laat (tenzij je een hele nette eter bent) vaak wel veel achter. Kleine stukjes popcorn die in het rond vliegen, de bak wordt zo volgepropt dat de eerste twee handen die je neemt voor de helft over de vloer donderen en er zijn altijd van die lamballen die van achter in de zaal met popcorn gaan smijten. Hetzelfde geldt voor chips, hoewel je die wat lastiger kunt gooien.

Het eetgemak: Je kunt natuurlijk moeilijk met een half sushi-restaurant aan eten in de bioscoop gaan zitten. Bioscoop-eten moet makkelijk te verkrijgen zijn (door bijvoorbeeld je hand in een zak te douwen) en moet makkelijk in de mond kunnen verdwijnen. Droge, kleine porties dus, die bij voorkeur niet kruimelen of smelten, of plakken.

Eten tijdens een film is prima. Houd alleen wel altijd rekening met de mensen om je heen. Zit je alleen in je kamer, houd dan rekening met jezelf. Jij bent dan de enige die er last van heeft als je al krakend, smakkend, slurpen en kruimelend naar je favoriete film zit te kijken.

Zoals sommigen van jullie misschien weten is onze Lex de laatste maanden keihard bezig geweest met het regisseren, produceren, acteren, monteren en animeren van zijn nieuwste film (natuurlijk met hulp van zijn team hier bij Four Corners). Na de pre-productie en de filmfase is de film ondertussen al een tijdje in de montage. Game Over is een verfilming van het verhaal “Death by Scrabble” van de Engelse acteur Charlie Fish.

Het filmen was een hele uitdaging. Lex heeft ervoor gekozen de hele film voor een green screen te filmen en later de achtergronden toe te voegen. Behalve Lex zelf wist dus eigenlijk niemand hoe het er uiteindelijk uit zou zien, inclusief de on-set regisseur Ruben. Dit maakte het extra moeilijk voor de crew.

Behalve dat Lex de regisseur en producent was van Game Over wilde hij zelf ook een keer dolgraag in de schoenen van een acteur stappen. Alle waarschuwingen van zijn omgeving heeft hij in de wind geslagen. “Doe het nou niet, je bent geen acteur…” Niemand kon tot hem doordringen. Hij deed het toch. Nou we kunnen zeggen, het valt best mee hoe slecht het is. Maar niet te vaak tegen Lex zeggen, dan gaat hij naast zijn schoenen lopen.

Lex en editor Leo hebben tijdens de montage vele uren het kantoor gek gemaakt met eindeloze herhalingen van de film (we kennen hier ondertussen allemaal de tekst uit ons hoofd: “No wonder I hate her”). Afgelopen week is de ruwe montage eindelijk zo goed als afgerond. De laatste teksten werden nog even ingesproken en nu gaat de film de laatste fase in: De groene muur vervangen met de uiteindelijke achtergrond. Een tijdrovende en zeer precieze klus waar animatoren Yi en Ruben mee aan de slag zullen gaan.

Naast de opnames en montage van de film zijn de stagiaires van Four Corners hard bezig geweest om achter de schermen beelden te schieten voor de making of van de film. Dus ook die film kunnen jullie binnenkort vinden op deze site!

Om te beginnen, het opnemen van de telefoon. Als de persoon in beeld gebeld wordt, duurt het altijd eeuwen voordat hij opneemt (omdat hij net in gesprek is met iemand anders). Maar dit maakt niet uit, want de telefoon gaat toch wel door met rinkelen. Als de persoon in beeld zelf belt dan wordt er binnen een paar tellen opgenomen. Hij hoeft zelfs niet eens te wachten op de verbinding! De persoon hoeft alleen te zeggen: “hoi, met mij” en de persoon aan de andere kant weet precies wie hij aan de lijn heeft. (ook al werkt dit bij mij alleen als ik mijn moeder bel)

Dan heb je het gesprek zelf. Als de persoon in beeld een gesprek voert met iemand aan de andere kant heeft deze bijna geen tijd om te spreken. “Hallo?” [2 seconden pauze] “Ik kom eraan!” Zonder dat hij überhaupt heeft gevraagd waar het is of wat hij mee moet nemen. Een groot favoriet van mij zijn de ‘herhaal de zin’ gesprekken.

“Hallo?”
“Is pietje in de put gevallen?”
“Je hebt de brandweer gebeld?”
“Ik kom er snel aan!”

Vrij vertaald is het gesprek zo verlopen:

“Hallo?”

“Pietje is in de put gevallen!”

“Is pietje in de put gevallen?”

“Ik heb de brandweer gebeld!”

“Je hebt de brandweer gebeld?”

“Kom snel!”

“Ik kom er snel aan!”

Het is ook heel raar, als de persoon die telefoneert iets wil zeggen tegen iemand in de ruimte en dan de hoorn op zijn buik legt. Alsof degene aan de andere kant je dan niet meer kan horen. Nou sorry hoor, maar zelfs als mijn vader mij weer eens broekzak belt dan versta ik wat er gezegd wordt! (helaas hoort hij mij dan niet als ik roep “Hey pap! Je bent weer aan het BROEK-ZAK-BEL-LEN!)

Als je al deze elementen bij elkaar optelt krijg je dit gesprek:

Telefoon gaat over, hoofdpersoon is in gesprek met iemand anders, maar hij maakt het gesprek nog rustig even af.
Hoofdpersoon neemt op: “Hallo?”.
2 Seconden pauze.
Hoofdpersoon: “Is pietje in de put gevallen?”
Hoofdpersoon houdt telefoon tegen buik. “Jan! Pietje is in de put gevallen!”
Hoofdpersoon houdt telefoon weer tegen het oor: “Ik kom eraan!”
Telefoon wordt weggelegd en hoofdpersoon loopt weg.

In werkelijkheid zal dit gesprek zo verlopen zijn:

“Hallo?”

“Pietje heeft in de put…”

“Is pietje in de put gevallen?”

“Nee, ik wilde zeggen dat pietje in de put een
verlaten puppy gevonden heeft… Luister je wel?”

“Jan! Pietje is in de put gevallen!”

“Nee! Dat zei ik helemaal niet!”

“Ik kom eraan!”

“Maar…”