…dat moest ik heel even tegen mijzelf zeggen na het zien van de uitzending van DWDD van maandag 22 september. De wereld draait gewoon door, Fleur! Mocht je het gezien hebben, dan weet je waar ik het over heb, zo niet, dan neem ik je even mee in een awkward moment.

De Viva 400-lijst
Een tijdje geleden kreeg ik een mail met een uitnodiging van de Viva vanwege het heuglijke feit dat mijn collega Sarah Lugthart en ik genomineerd waren voor de Viva 400. De Viva wat?? De Viva 400 is een samengestelde lijst met 400 succesvolle vrouwen. Sarah en ik bleken op deze lijst te staan omdat wij het succesvolle programma “Tante in Marokko” hadden gemaakt voor de RVU. Hartstikke leuk dat dit weer positieve aandacht krijgt en ook nog wordt gewaardeerd. Zo’n avondje is meestal wel leuk en tja, van een beetje aandacht zijn we niet vies. Dus op naar Amsterdam naar het Viva 400-diner, waar bij aankomst heel veel vrouwen gezellig bij elkaar zaten te kletsen, te borrelen, te pronken en gewoon vrouw te zijn. Fijn hoor!

Enige minpuntje van deze avond was de aanwezige pers. Niet vanwege de aandacht, want ook daar zijn we niet vies van, maar wel vanwege hun timing om foto’s te maken. Precies op het moment dat je een vork met eten naar binnen wilde werken… flits! Dan zit er niets anders op dan maar weinig tot niets eten (je wil natuurlijk wel beetje charmant op de foto). Gelukkig kunnen “wij vrouwen” wel heel charmant een glaasje prosecco drinken, dus dat deden we dan ook volop.

Totdat er een jongeman naast me kwam zitten met een zwart pak en een rode stropdas… Mijn alarmbellen begonnen ineens te rinkelen. Het was een van de DWDD Jakhalzen die op jacht was. En hun prooi: 400 vrouwen!

“Mag ik naast je komen zitten?”

Compleet op mijn hoede zei ik in alle kalmte: “Ja natuurlijk!”

Het gesprek begon, alles werd vastgelegd door de camera en het ging goed, ik kon overal over mee praten, had een scherpe antwoorden, lachte wat, gooide mijn blauwe ogen in de strijd en voelde me goed. Totdat… dat moment…

Het moment van EMANCIPATIE!

Van het woord alleen al krijg ik jaren ’70-jeuk. Die strijd hebben we toch al geleverd? Daar waren we toch al lang klaar mee?

Nu zijn we tegenwoordig moeder, werknemer of werkgever, sexy en toch degelijk, aanhankelijk en onafhankelijk en zacht en sterk tegelijk. We trekken ‘s ochtends eerst nog een sexy string aan of dragen zelfs niets onder onze zelfgekochte of geleende broek, brengen onze kinderen naar school en werken ons de hele dag uit de naad. We halen de kids weer op. Om vervolgens onze broek te verruilen voor een kort rokje en zo met een grote sexy glimlach achter het aanrecht te gaan staan zodat het avondeten klaar is als je vent van zijn werk thuis komt. En tegelijkertijd lezen we verhaaltjes voor, horen we schoolverhalen aan en geven we puberadviezen die toch niet op prijs worden gesteld. We draaien er onze hand niet meer voor om. Soms worden we er alleen bijna knettergek van!  Maar daar bestaan dan weer allerlei vrouwentherapieën voor. Misschien leuk idee voor volgend jaar: De Viva 400 Beste Therapieën lijst.

Maar goed ik draaf door, emancipatie en mijn mening dus…

Het moment was daar, er werd een simpele vraag gesteld en ik kon een simpel antwoord geven. En voordat ik überhaupt aan het simpele antwoord was begonnen gebeurde er dit…

Eman…

Emanniii..

Emanniciiiii..

Jeetje wat een moeilijk woord he!!! E-MAN-NI-CI-PA-TIE!!!

De rest van het antwoord deed er al niet eens toe, want dit hele stottergebeuren werd zo’n 3 keer herhaald.

E-MAN-NI-CI-PA-TIE

E-MAN-NI-CI-PA-TIE

E-MAN-NI-CI-PA-TIE

Ten prooi gevallen!

Popularity: 3% [?]